همیشه و همه جا گفتم؛ من آدم زندگی توی این سالها نیستم. من باید با همین سنِ الانم، توی شونزده سال پیش زندگی می کردم. تو اون سال ها که همه جا حرف حرفِ عشق هانیه و علی سنتوری بود...تو اون سال ها که با ذوق سی دی آهنگای زیر زمینی محسن یگانه و چاوشی رو می خریدیم...تو اون روزا که تنها خلاف سنگین دخترا و پسرا، خرید مجله ای بود که عکس سوپر استار محبوبشون روش چاپ میشد.. تو اون سال ها که همه چی رنگ و بوی زندگی میداد. عشق، دوست داشتن، دل بستن، حتی نفرت! دریغا که تو دوره ای متولد شدم که به قول مدیری، دنیا تو بدرد نمی خوره ترین حالتش قرار داره...من آدمِ نفس کشیدن تو این لجنزاری که اسمشو زندگی گذاشتیم نیستم. خدایا کمکم کن+ زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست/ کاش قدری پیش از آن یا بعد از آن می زیستمبرچسبها: علی سنتوری , محسن یگانه , محسن چاوشی , منحط

شادمانیم که در سنگ دلی چون دیوار همچنان پنجره ای در دل سیمانی ماست

در اصل این آخرین امتحانمه، ولی باید یه دوشنبه دیگه هم برم دانشگاه... حالم از تهران به هم میخوره. همش پر از دود و دم و گرما و اختلاف طبقاتی و بچه های کاره...یه چند وقتیه تو مترو صادقیه آپشن گشت ارشاد اضافه کردن؛ شده قوز بالا قوز. امروز رو که به فردا برسونم، دیگه خالم خیلی خوبه. خیلی خیلی خوب.. البته باید از لحاظ روحی یه کیف اساسی به خودم بدم  که افسردگی این چند روز رو بشوره ببره..